Je mag zijn.. | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz

punt.nl

Je mag zijn..
Persoonlijk | 10 Mei 2012 | 16:22:37

Je mag zijn zoals je bent om te worden wie je bent,
maar nog niet kunt zijn.
Anna Terruwe

Wil je mijn visitekaartje?

Lichaam..
| 08 April 2012 | 16:40:00

Het is allemaal zo vreemd, al die veranderingen. Soms zou ik het allemaal liever gewoon tegen houden dan mee te werken… al zou dat wel heel dom zijn. ik wil echt wel verandering maar het is gewoon zo verschrikkelijk eng.

Ik weet dat ik op de goede weg ben.

Wat ook zo vreemd is, is dat ik de laatste tijd ook meer merk wat mijn lichaam doet. Of… dat ik echt merk hoe ik reageer op dingen. Alsof ik er vroeger mijlenver vanaf stond.

Ook weer zo’n enge verandering. Ik en mijn lichaam. Word dat dan ook 1 geheel? Ik denk wel dat dat de bedoeling is.

Vroeger, toen ik een opmerking/feedback kreeg snapte ik dat niet altijd want ik deed het toch gewoon zoals gevraagd? Ik kon niet goed naar mezelf kijken. Ik denk dat ik dat nu wel kan. Durf. Leer.

Brrrrr…

kwetsbaar
| 11 Maart 2012 | 19:54:48

Ja, ik schrijf blijkbaar eventjes wat minder. Alleen gebeurd er daarom niet minder. Ik hou inmiddels ook nog een ander Puntje bij waar ik eigenlijk echt gewoon puur voor mezelf schrijf of zoiets. Hier schrijf ik met in mijn achterhoofd dat er toch steeds mensen mee lezen… hèèl fijn natuurlijk. Echtwaar.. maar ik denk dat het me toch ook weer een beetje een onveilig gevoel geeft. Een echte aanleiding is daar niet voor… ’t was gewoon een probeersel ofzo…

Toch word ik nog steeds naar hier gezogen want mijn andere blog… nuja… niet dat daar echt veel gebeurd…

Ik val in herhaling maar ik denk dat ik alweer moet zeggen dat ik wèèr niet goed weet hoe het gaat. Het wisselt zooooo erg per dag. Ook wel per uur soms…. Maar ik weet niet… het is allemaal zo raar.

Denk dat veel te maken heeft met mijn werk. Ik heb ze daar namelijk verteld dat ik ADD heb (en dat naast ADD vroeger ook nog wel andere dingen speelden) omdat ik toch het gevoel had dat het voor meer problemen begon te zorgen. Ik heb het nog maar aan mijn directe collega’s verteld… misschien volgen er nog wel meer maar da’s iets voor later. Eerst afwachten hoe dit loopt. Eerst moet ik er maar eens over nadenken of het me wel zou kunnen helpen als ik het aan meer mensen vertel. Misschien zorgt het net wel voor problemen.

Ik vond het echt niet makkelijk om het te vertellen. Het is toch weer een stukje kwetsbaarheid tonen. Een stukje Mij laten zien. Het masker even afzetten. Eng, hèèl eng. Ik vond het wel heel erg fijn dat ze er allemaal wel heel positief hebben op gereageerd! Zorgde toch wel voor een grote opluchting.

Ik denk dat ik door dit te vertellen toch ook wel weer een stap heb gezet in de goede richting. Een tijd geleden had ik dat echt nog niet durven doen. Ik lijk wel te groeien.

Die groei is eigenlijk wel heel leuk… maar het is zo ontzettend eng.

Psych was zo ontzettend trots en blij dat ik het had verteld. Ik ook wel… maar ik was nog het meest bang omdat ik dacht dat het gevolgen zou hebben maar tot nu toe zijn die er nog niet gekomen. Afgelopen vrijdag heb ik het ook aan mijn baas verteld en die ging er nog over overleggen.. maar ook hij reageerde er enorm goed op! Hunk????? Hoe kan dat nu?

Morgen moet ik niet werken en hij zou mij morgen nog bellen daarover hoe het ‘overleg’ is gegaan! …. Hmmnja…. Help enzo!

Echt bang hoef ik niet te zijn want ik denk dat ik het wel goed doe. Maarja… toch… ik zou het nog wel begrijpen wanneer ze toch liever met iemand anders zouden samen werken als ze de kans zouden krijgen om iemand zonder ADD in dienst te nemen.

.. maar ook dat kan ik alleen maar afwachten..

De verandering die ik lijk te voelen is fijn. Ik heb wel het gevoel dat het zèèr moeizaam gaat omdat er een blokkade van het verleden lijkt te zijn waardoor sommige dingen gewoon nog niet goed lukken. Vandaar ook de spanning en de wisselingen in gevoel waarschijnlijk.

Ik ben wel blij dat ik stappen zet en niet stil probeer te staan. Het is ontzettend eng, maar ik wil het echt.

En er spelen nog dingen, maar ik weet nog niet goed hoe ik dat kan beschrijven, onder woorden kan brengen. Dus ik zoek nog even verder…

Tot snel..

Delen
| 04 Februari 2012 | 18:32:08

Het is niet altijd makkelijk, om door te zetten. Zeker als je het gevoel hebt dat je alles alleen aan het doen bent. Sinds kort is er niet alleen Psych en mevrouw Psychiater maar sinds enkele maanden is daar ook nog eens gezinspsych bij gekomen. Weet even helemaal niet of ik daar al eens heb over geschreven. Volgens mij niet.

Nuja..
Wat ik bedoel met ‘er alleen voor staan’… ‘alles alleen doen’…
Weet je… toen ik net in therapie was bij ‘psych 1’ waren er af en toe oudergesprekken omdat ik toen nog maar 17 was.. dus dat hoorde er gewoon bij. Leuk vond ik dat niet.. maarja..
Ik herinner me dat psych me toen min of meer de opdracht had gegeven om thuis meer te vertellen, meer moest delen, over wat er oa in therapie gebeurde.. want psych had het gevoel dat als er thuis niks veranderde ik ook onmogelijk kon groeien. Ik weet dat psych dat toen ook tegen mama en papa had verteld.
En.. ik probeerde dat. Ik probeerde af en toe kleine beetjes te vertellen wat er gebeurde. Meestal was er niet zo veel te vertellen omdat het toen meer stil was dan er gepraat werd tijdens de sessies. Dus dan vertelde ik dat maar… meestal met de commentaar dat ik ‘maar gewoon moest praten’ … en als ik dan zei dat ik echt mijn best deed maar dat het me niet lukte kreeg ik steeds vaker te horen dat het aan de psych lag. Onmogelijk, dacht ik, want psych deed z’n best. Het was mijn fout.
En zo ging het maar door. Iets langer dan 1,5 jaar. Achteraf gezien… psych deed zijn best. 100% zeker van.. maar misschien paste zijn aanpak niet bij mij.
Na die 1,5 jaar moest ik daar weg.. het was immers een centrum voor jongeren tot 18 jaar en ik was inmiddels al bijna 20.
Dus… zo kwam ik bij psych 2.
… maar hem zullen we hier even buiten laten. Alleen… bij hem was ik 2,5 jaar en nog steeds haalde ik nog niet de ‘gewenste resultaten’. Maar toch ben ik ook hem wel dankbaar.
Vanaf toen (nu alweer bijna 2 jaar volgens mij) ben ik bij mijn huidige psych. ’t Is ook al een hele tijd… maar bij haar heb ik het gevoel dat het werkt. Dat het me gaat lukken. Met hele kleine stapjes en enoooooooorm veel geduld voel ik dat ik wel vooruit ga.

.. maar ik wijk keihard af…

Mevrouw gezinspsych…
Ook zij past goed bij ons.. denk ik, hoop ik… want er mag hier thuis echt wel wat verandering komen.
In het laatste gesprek ging het erover dat het haar opviel dat we heel erg weinig delen over allerlei dingen. Zèker als het over gevoelens gaat. Die lijken wel een soort taboe te zijn! Correct.

Opdracht; leren delen. Leren vertellen.

*ZUCHT*

En natuurlijk is daar tijd voor nodig.. maar.. als je nadien te horen krijgt dat mama niet begrijpt wat dan met dat delen word bedoeld..
Dan is dat echt…… grmbl!!!!
Mama vat het op onder praktische dingen… zoiets..
Emoties delen.. nog nooit van gehoord.. ofzo..
Emoties zijn zwak.

Wat probeer ik eigenlijk al 7 jaar te leren? *zucht*
Emoties mogen er zijn, emoties mogen getoond worden. Er word me weer iets duidelijk! Het is nooit zo uitgesproken.. maar blijkbaar..

Nuja… ik kan de juiste woorden niet vinden. Maar het maakt me boos.. en ergens ook wel verdrietig.
Ik vraag me af of mama het echt niet snapt.. of ze het echt niet kan. Ik heb het gevoel dat ze eigenlijk helemaal niet gemotiveerd is. Volgens mij denkt ze nog steeds dat we daar enkel zitten voor broer. Want dat was het oorspronkelijke. Ik denk niet dat ze snapt dat broertjes angsten niet zomaar vanzelf zijn gekomen. Dat daar veel meer achter zit dan alleen het overlijden van papa. Het speelt een rol, ja… maar dat er nooit echt goed is over gepraat geweest.. dat daar nooit ruimte voor was.. och…

Ook nu probeer ik de dingen die worden gevraagd van psych ‘toe te passen’. Niet makkelijk… maar als ik dat doe krijg ik toch weer het deksel op mijn neus.

Ik wil werken aan mezelf. Ik ben 100% gemotiveerd, ik wil werken aan ‘ons’, als gezin… maar als niemand anders mee gaat, mee wil, mee durft… dan gaat dat niet.

En sorry… niet zo’n duidelijk logje.. maar ik wilde het kwijt en het werd nog wel eens tijd voor een logje!

Soms zakt de moed me echt in de schoenen.

Een thuis die niet meer veilig is

En elke keer mijn grenzen mis

Word genegeerd en over heen word gegaan

Een plek die me wankel doet staan

In een omgeving waar geluid de overhand heeft

En iedereen voor zichzelf leeft

Waar ik het weglopen nog steeds wil

Naar een plek waar het leuk is en stil

Een thuis is geen thuis meer

Als ik denk elke keer

Dat het mis kan gaan

En ik alleen in huis blijf staan

Bevroren door de gedachte en omgeving

Herinnerend aan toen het echt niet meer ging

En ik afscheid nam van iedereen

Om er een eind aan te maken meteen

Maar teruggetrokken naar een plek wat mijn thuis is

En nog steeds dagelijks de veiligheid mis

Beinvloed door de meningen van iedereen

Trek ik mezelf liever terug alleen

Om niet weer terug denken aan die plek van toen

Waar ik niets zonder commentaar kon doen

Is een thuis niet meer een veilige plek, echt

Als je niet duidelijke je grenzen zegt
[origineel bericht]

Niet doen..
| 09 Januari 2012 | 18:28:49

Terwijl ik me enorm aan het ergeren ben aan iemand, waarvan ik weet dat hij de aandacht verre van waard is, dacht ik dat ik misschien toch nog eens een logje moest schrijven.

Ochja…

Het gevoel dat ik in mijn vorige blog probeerde te beschrijven is nog steeds niet echt weg. In tegendeel.
En ik ben bang dat ik terug in mijn valkuil aan het lopen ben. Alles geven op het werk, er zijn voor de mensen maar mezelf vergeten.
Ik dacht nochtans dat ik wel genoeg aan mezelf dacht… maar ik vrees dat ik dat toch niet helemaal juist had/heb.

En nu ik erover schrijf en erover nadenk. Klopt. Ik heb me eigenlijk heel erg sterk willen houden. Al voelde ik me vaak ook gewoon echt zo. Het was niet gespeeld. Het voelde niet als een toneeltje maar echt als mezelf. Ik dacht dat het de antidepressiva was die ervoor zorgde dat ik meer aankon.
Verkeerd gedacht?

Als ik aan het werk ben is er eigenlijk geen probleem. Dan voel ik me vaak ook goed. Puur omdat ik het werk echt enorm graag doe. Het begint pas als ik weer thuis kom.

Hoe kan ik er voor zorgen dat ik mezelf niet vergeet? Hoe weet ik dat? Ik snap het niet.
Kan ik het dan echt niet voelen? Psych zei een tijdje geleden dat ik waarschijnlijk wèl wist wat ik voel en dat ik het waarschijnlijk wèl voelde… maarja… hoe dan? Wat dan? HOE?

Mijn enige manier om mezelf geen pijn te doen is momenteel “gewoon”... ; ‘NIET DOEN’ ... ‘HET MAG GEWOON NIET’
Psych en ik hadden 2 weken geleden wel nog naar “afleidingtrucs” gezocht.. en gevonden maar ik ben bang dat als ik die nu ga gebruiken dat het alleen maar erger word omdat het dingen zijn om boosheid af te reageren. (oa. Oude kleding scheuren, handdoeken scheuren. Kleding genoeg die toch te klein is nu door de extra kilo’s) ..
Ik ben bang dat als ik boosheid ga afreageren, ik alleen maar meer ga voelen dat ik boos ben.. (of gewoon ga VOELEN in het algemeen) en ik wil het net niet voelen. Niet als ik alleen ben. Dan gaat het toch fout. Of het gaat niet fout maar de drang word NOG ERGER waarna ik dan nog steeds ‘niks mag doen’.

Eerlijk gezegd weet ik zelfs niet eens waarom ik boos zou kunnen zijn. Waarschijnlijk opgekropt? Alle kleine beetjes. Mezelf vergeten…

Woensdag terug naar psych. Ik kijk er enerzijds naar uit.. anderzijds ben ik enorm bang.. om te voelen.

Oh… en toch nog eventjes de o zo geliefde aandacht voor Satan.. Die zogenaamd alles beter weet.. Grow up! You dont know nothing.

trigger ofzo
| 02 Januari 2012 | 23:05:35

Ik denk dat het wel eens tijd word voor een nieuwe blog.
Alleen… er is zo weinig te vertellen.. of zo voelt het toch.

Ik ben een beetje de weg kwijt denk ik. Ik voel me goed maar anderzijds is het heel erg verkeerd want de AMdrang is weer eens een keer zèèr aanwezig. Ik had 2 weken geleden als ‘doel’ gesteld niks te ‘mogen’ doen voor 1 januari omdat ik het nieuwe jaar niet met wond(j)en(s) wilde starten… en nu?

Goede voornemens? (definitief) Stoppen met AM is daar nog steeds niet bij vrees ik. Het voelt als iets achterlaten wat van mij is.
Maar.. ik ben wel 24! Kom op zeg! Is dat niet iets voor jongere mensen? Hoort dat wel bij een volwassen iemand? Het zal wel te veel gevraagd zijn om het gewoon zomaar achter te laten. Dat kan niemand.
Het is iets fout, vertrouwd. Iets verkeerd, goeds. Iets gehaat en geliefd tegelijk.

Hoe dan ook.. het mag eigenlijk gewoon niet.

Over goede voornemens gesproken..
Eeeeeeeeeeeeeiiiiinnnnndelijk eens een keer mijn rijbewijs halen! Die bussen en die treinen beginnen echt wel mijn keel uit te hangen!
HET doel van 2012!
En dit keer ècht!

Korte blog
De eerste van het jaar.

Hopelijk tot snel!
Gelukkig Nieuwjaar! ;-)

Plekje..

Om het nieuwe jaar mee te starten..
Persoonlijk | | 31 December 2011 | 18:50:44

Droom het... Wens het... Doet het!
Muurschildering Zuid-Frankrijk

Wat het einde van de weg lijkt,is misschien slechts een bocht.
Trap dus niet meteen op de rem!
Robert H. Schuller

Eén stap tegelijk, één ademteug tegelijk, één woord tegelijk, één dag tegelijk. Wees goed voor jezelf. Geef jezelf tijd.
Stuart en Linda Macfarlane

Anouk - In the Sand
| 14 December 2011 | 20:49:20

Anouk - In the Sand

Anouk - In the Sand

So many times I've cried
When dark clouds block the sunlight
And it's raining in my heart
I'll keep my head up high

So little time to try
To find out, about the feeling
That's deep inside of you
And keeps the dream alive

So remember
When you're down and out

When you're stuck in the middle
When you can't solve the riddle
Lay it down in the sand
When you can't help but shiver
Get you finger off the trigger
Lay it down in the sand

Get it out your head
Out of your hands
Lay it down

in the sand

So many minds are torn
By overloading senses
You're breathing in and out
No second left to sigh

Can you tell me why
Nobody will tell me
What they're feeling deep inside
We're all just telling lies

Every time you wonder
Why the feeling lingers
And it's stuck inside your soul
You're crying when you smile

So remember
When you're down and out
When everything's missing
And there's nobody listening
Lay it down in the sand
When you can't help but shiver
Get you finger off the trigger
Lay it down in the sand

Get it out your head
Out of your hands
Lay it down
In the sand
In the sand

just Lay it down

just Lay it down In the sand

So remember
When you're down and out
When everything's missing
And there's nobody listening
Lay it down in the sand
When you can't help but shiver
Get you finger off the trigger
Lay it down in the sand

Get it out your head
Out of your hands
Lay it down
In the sand

In the sand

just Lay it down In the sand

Trauma's en loyaliteit
| 06 December 2011 | 18:11:30

Geen idee wat er aan de hand is. Ik voel me zooo leeg vanbinnen.
Waarschijnlijk komt het doordat ik alweer aan het wisselen ben van medicatie en mijn lichaam er nog aan moet wennen. Slapen ging nog steeds niet zoals het zou moeten en dus waren mevrouw Psychiater en ik van mening dat het beter was om iets nieuws te proberen. Nog een reden voor mij om iets nieuws te proberen was dat ik in die 4 maanden dat ik Le*rivon heb gebruikt 10 kg ben aangekomen. Wat ik ook at… mijn hongergevoel was niet te stillen.

Ik heb al vaak geschreven dat ik dat extra gewicht niet erg vind, want ik woog eigenlijk ècht wel te weinig (BMI 17/18 … is nu netjes 20/21 geworden! :-) ) maar ik vind het wel nogal vervelend dat het op zo’n korte tijd gegaan is.
Ik heb eindelijk een beetje een kont! .. haha …
EN ik mag shoppen voor nieuwe kleding! … hihi

Ik ben nooit echt bewust bezig geweest met aankomen of afvallen. Het is gekend dat Con*cert*a (voor AD(h)D) als bijwerking heeft dat het de eetlust kan remmen.

Nu afwachten wat Tr*azolan met me zal doen. Mijn eerste 2 nachten met Tra*zolan zijn alvast goed verlopen :-)

Verder gaat het wel oke. Intussen is wel duidelijk dat er toch nog wat werkpunten zijn op mijn werk en ik ‘vermoed’ dat het toch weer ADD is. Ik denk niet dat het me niet zal lukken om ze weg te werken. Ik moet er gewoon extra op letten en vooral niet vergeten om in het ‘hier en nu’ te blijven.

In therapie is het een beetje vreemd. Psych vist in de zee. Misschien is er mèèr maar ik weet het zelf ook niet. Er zijn trauma’s, ja.. maar of er meer is dan wat al ‘bekend’ is… ik denk het niet. Er zijn wel ‘beelden’ die ik niet direct kan ‘plaatsten’ en ik vraag me af wat dat dan is maar… ik wèèt het niet.

En ‘trauma’ ….
Ik blijf het een gek woord vinden in mijn situatie.
Ja, ik ben gepest…. En, nee, dat is niet leuk om aan terug te denken. Nee, papa was niet altijd ‘mijn beste vriend’. Nee, het was niet fijn om thuis in zo’n gespannen sfeer te zitten.
Nee, het is niet leuk om op school zo onzichtbaar mogelijk te zijn en ook thuis ook op gespannen voet te moeten leven omdat het ook daar anders ‘niet goed genoeg’ zou zijn.
Nee, het is niet leuk om op school ‘de aansteller’ genoemd te worden (want, het kon altijd erger, beloofden ze) en thuis vaak de schuld te krijgen van (kleine) dingen… maarja…
Het was geen fijne tijd maar… tja…
Ik had toch steeds een soort van ‘bescherming’. Als papa ‘lastig’ deed, nam mama het wel voor me op. Ik had nooit echt het gevoel dat ik er alleen voor stond.

Enja… misschien speelt mijn loyaliteit wel mee. Misschien zie ik nog niet volledig het probleem. Bij welke ouder gaat de opvoeding 100% goed?
En ik vermoed ook wel dat mijn loyaliteit meespeelt. Toen papa er nog was vond ik het moeilijk om dingen te vertellen die gebeurden… en kort nadat papa was overleden durfde ik ook niet want papa kon zich niet meer verdedigen.

Het heeft tijd nodig. Het blijft papa. Het blijft mama.

Hier en nu
| 20 November 2011 | 18:10:11

Waar kan ik eigenlijk beginnen met schrijven, dacht ik. Ik weet het niet zo goed.

Het gaat… euuhh… ik denk dat het wel goed gaat. Ik ben er alleen niet zo zeker van omdat ik weet dat als ik werk, ik mezelf aan de kant schuif. Ik moet er dan zijn voor ‘de mensen’ (aangezien ik in de zorgsector werk) . Na een tijd keert zich dat natuurlijk tegen mij, dat; “mezelf negeren”…
En ik weet niet of ik dat nu weer aan het doen ben. Ik ben bang van wel.
Hoe komt het anders dat ik zoveel moeite heb met schrijven? Omdat ik er niet mee bezig wil zijn hoe ik me voel? Ik denk wel dat ik wil schrijven maar ik ben nog een middenweg aan het zoeken tussen wat ik kan schrijven over m’n werk en wat dan weer te ver gaat.

Het gaat wel oke.
Werken gaat goed. Alleen krijg ik heel weinig feedback dus het is lastig om zeker te zijn dat het wel goed gaat. Er naar vragen durf ik niet zo goed maar misschien doe ik dat maar beter wel eens een keer.

Over mijn vorige blog.. “people are just people, they shouldn’t make you nervous” …
Ik heb er deze week op proberen letten.
Ik had door dat ik heel erg chaotisch werd wanneer ik begon te denken dat het misschien ‘wel niet goed genoeg’ was wat ik aan het doen was. Dat ik niet snel genoeg werkte, dat ik niet genoeg aan mijn afwerking dacht,…
Ik weet dat als ik aan die dingen begin te denken het fout gaat. Dan vergeet ik veel en zweeft mijn hoofd overal behalve waar het moet zijn.
Dus… nam ik mezelf voor om gewoon bezig te blijven met de dingen waar ik op dat moment mee bezig was. Niet aan de volgende bewoner denken. Niet denken aan wat collega’s zouden kunnen zeggen of zelfs maar denken. Nee, ik ben met DEZE bewoner bezig en DEZE bewoner heeft NU dit en dat nodig. Straks zien we wel. Natuurlijk moet ik altijd wel een beetje op de tijd letten maar ik heb tijd genoeg en ik weet dat ik het kan. Fout lopen zal het niet. Vertrouwen hebben. Vertrouwen in mezelf.
Jammer genoeg lukt me dat niet altijd. Misschien moet ik ook niet van mezelf verwachten dat het gewoon altijd goed gaat. Dat gaat het toch ook niet bij anderen?

Ik ben blij dat ik dat nu kan. In het nu blijven. Zou dat dan toch met het aanpassen van de medicatie te maken hebben?

Groot verschil met vorige werkplekken waar ik heb gewerkt is dat het tempo nu vèèl lager ligt. Ligt natuurlijk aan de doelgroep zelf. (mensen met een mentale beperking) zelfredzaamheid is bij deze groep heel belangrijk dus probeer je hen zoveel mogelijk zelf te laten doen maar dat vraagt natuurlijk wat meer tijd. Die tijd hèb je daar natuurlijk ook wel.

Maar stel nu (ai… ik ga weer vooruitdenken) … stel nu dat ik terug met bejaarden wil gaan werken. Waar het werktempo heeeeeeeeeeeeeeeeeellll wat hoger ligt. Hoe ga ik dat dan doen?

Nuja… dat is (nog?) niet aan de orde.

Ik ben blij dat ik nu met deze doelgroep werk. Ik was er een beetje bang voor maar ik doe het ècht hèèl graag! Hoe dit ook loopt… ik zal weer een ervaring rijker zijn!

Buiten het werk. Privè…
’t Ligt meer dan ooit allemaal ‘op zijn gat’ geloof ik! Eenmaal thuis is er niet veel meer dan MSN en Facebook.
En dan nog…
Ik wil graag dingen ondernemen maar ik durf het.

Mnja… misschien moet ik daar ook maar wat meer vertrouwen in hebben.

Het is goed zo.

Knock knock

Laatste 10 reacties

Dankjewel ;-)	10:30
Mooi ;) knuff	19:54
@brennie dankjewel..	19:28
Thumbs up. goed bezig!	11:20
@mirrorflower gheheh.	23:21
Met deze opmerking kun	22:18
Niet eng vinden maar b	18:10
Hoi, dat ik s	18:09
@thatfullmoonguy, als	17:57
Dat zou wel heel sterk	17:51

wie is Plekje..??

*Klik hier voor mijn voorstelblog*

Wil je me mailen: mijnplekje@punt.nl

Sommige logjes verwijnen snel naar het archief.. je kan ze daar dus steeds terug vinden :)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik ben deze blog begonnen om van mij af te schrijven. Het zou kunnen dat je mijn ‘denkwereld’ niet altijd snapt, dat begrijp ik maar blijf aub vriendelijk.

Ook zou ik willen vragen dat, moest je op mijn blog terecht komen en je denkt me te (her)kennen vanuit ‘real life’ of je dat dan even zou willen melden. Heb geen vrees, meld het me gewoon. ’t Is nu eenmaal het risico van online je verhaal doen dat je gevonden kunt worden door mensen uit je ‘real life’ leven, zoals ze dat dan zeggen.
Het is niet mijn bedoeling om mensen te kwetsen. Mijn enige doel is om van me af te schrijven.

Ik weet graag wie hier mee leest.
Reacties zijn dus steeds welkom ;-)

Liefs,
*Plekje

reageer

Mijn vrienden

awomanlikeme
changeling
chaoss
eave
itsalwaysdarkestbeforethedawn
lrigitua
mirrorflower
mooimezelfzijn
ontheedge
redbracelet
riseabovethis
thatfullmoonguy
vanbinnenuit
vanrupsnaarvlinder
wherepugseatrainbows

>> Voeg me toe.

Archief

Mei-2012
April-2012
Maart-2012
Februari-2012
Januari-2012
December-2011
November-2011
Oktober-2011
September-2011
Augustus-2011
Juli-2011
Juni-2011
Mei-2011
April-2011

Links

Krassenforum. steunforum zelfbeschadiging
tumblr
>> meer

Zoeken

Home

weblog sinds: 2011-04-01

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.